क्षणांचा समुद्र तर तू आहे.. उसंतीने लाभलेला समुद्र तू, त्या किनारी मला क्षणाचे प्रसंग चितारू दे..
तळ्यात साठलेले तरंग सुटत सुटत तटावर विसावणारे..
रंग मधुर खुलवणारी तुटक तुटक संध्याकाळ..
दूर शिखरावर स्पष्ट हालचालींनी फडफडणारा ध्वज..
आकाराला आलेली रचना निसर्गाची.. सौंदर्य ते जन्मत: माणसाकडून नष्ट होणारे....
नुकतेच संबंध तुटलेल्या माणसास नजरेने नजाकत व्यक्तावणारा निरोप...
कुठे ठरवलेला कुठे हरवलेला प्रसंग शोधत.. गाण्यात विसरलेली मने..
उडणारा बेबंद फार तरी न आळवून धरलेला.. माणसांचा झेपावणारा पतंग
दार ठोठावणारी गात्रे ही.. हळुवार लोटणार स्वतःला ती उंच कड्यावरून....
काट्यांनी विखरून ओळख करून देणारी.. क्षणांनी भरलेली एकच कोठडी..
भेटणार एकदाच आणि परत कधी न भेटणारा.. सर्व विसरवणारा मरण क्षण..
पूर्व प्रकाशन - मोगरा फुलला ई-दीपावली अंक २०११
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा