Nasikgiri लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा
Nasikgiri लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा

बुधवार, ८ जून, २०१६

Yah Daur

'यह दौर जो के सज़ा भी नहीं जज़ा भी नहीं

यह दौर जो के पुराना नहीं नया भी नहीं'









दौर - फ़ेज - टप्पा - ठेहराव - ट्रान्स - कालखंड - स्थिती

फार काही गल्लत करत नसेल तर, पुण्यात कधीकाळी गाढवाचा नांगर फिरवला गेला होता. तेव्हाचा दौर असा होता कि, पुणे आज इतकेच नावाजलेले होते आणि सत्तादर्शक ठिकाण होते, तिथला नांगर कसाही का असेना तो फिरवणे सूचक अर्थाने सत्ताशकट चालवण्यासारखे समजत असत. जर त्यावेळी नांगर गाढवाला जुंपले गेले, तर मग तिथली सत्ता गाढवाकडून चालवण्यासारखे झाले होते. तेव्हा कुठे स्वराज्याची झळाळी प्राप्त करण्याची आस घेऊन एक पिढी समाजापुढे आली.

नावाजलेले असणे आणि नाव जाणारे असणे या दोन्ही टप्प्यांना एका तराजूत मापले असता, सारखे वजन तोलले जाते तेव्हा कुठे आपण म्हणतो तशी, आपल्या जीवनात, समाज-मनात नशिबाची दारे उघडतात. खरेतर आपणच ती स्थिती समजून घेतो आणि त्या प्रमाणे वागतो. तो नित्य असणारा टप्पा आहे, पण कुणालाच ओळखीचा वाटत नसतो, तो जर जाणला तरच आपले सारे भान हरपते आणि आपल्याला अधिक काही जाणण्यास उरत नाही, केवळ योग्य कृती घडते.



हा टप्पा असा कि क्षमाही नाही प्रायश्चित देखील नाही
हा टप्पा असा कि जुना नाही नवीन देखील नाही

वृक्षांकडे अधिक काही जाणण्यास न राहते का मग, त्यामागे त्यांना सतत दिसणारा हा दौर तर नसेल, त्यांची एकाच स्थळी निरंतर आयुष्य सरेस्तोवर केलेली या दौरचीच अंतर्जल्लोषता-अंतर्मग्नता नाही का जाणवत आपल्याला? आपण ग्रहण करायची का ती मग ?


नाशिकच्या तमाम वृक्षांसाठी त्यांच्या परोपकारी वृत्तीसाठी……

मंगळवार, ७ जून, २०१६

Nirmal Pran Jeevan - निर्मल प्राण जीवन

"ले चला जान मेरी रूठ के जाना तेरा
ऐसे आने से तो बेहतर था न आना  तेरा"


आज मला कुणास ठाऊक का लिहावंसं वाटतंय अनेक दिवसांनंतर, कित्येक प्रसंग आणि आठवणींसोबत गेलेत हे अनेक दिवस न त्यावर काही लिहिताच.

पुणे शहरात मुक्कामास आल्यापासूनची माझी ही पहिलीच पोस्ट आणि सतत नाशिकगिरी हृदयात ठणकत असतांनासुद्धा दाद न देणारे मन आज लिहिते होतंय, हे विशेष.

ते सारे क्षण-शब्द कवेत घ्यावेसे वाटतायेत,
ज्यांना कधी लिहिते करता आले नाही आणि ना आतापर्यंत त्यांना कुणी वाली होता.

आठवणींचे कढ मनातून ऊतू जाऊ लागलेत आता.

दु:खांच्या डोंगरावर वाहणाऱ्या सुखांच्या वाऱ्याने, आनंदाच्या झऱ्याने उगवत येतायेत आज फुलांचे तुरे. तो डोंगर कायमचाच पण, वाट लागून राहते ती, त्या झुळूकणाऱ्या वाऱ्याची आणि शिंपडणाऱ्या झऱ्याचीच.

बाहेर पायपीट नुसती उपसणारी एक आणि दुसरी आत तगमग न शमणारी, तेव्हा जीव नकोसा होतो; आणि आज एक कुठलंस चित्र पाहिलं आणि 'सकारात्मक' काही चमकलं हृदयात, मग तो विसावणारा नभ आणि हेलावणारा सूर उमगू लागतोच, तेच ठेवून पुढे चालायचंय.

असेच काहीसे दिवस सरले माझे, बाकी काही विशेष नाही.

Miss you नाशिक, या पहिल्या पावसानिमित्तामुळे…. 


गुरुवार, २३ फेब्रुवारी, २०१२

उगवते तेज

मला माझे रुदन सापडत नव्हते..
काल सकाळी उगवत्या तेजात सामावलेले मला माझे रुदन..कळले ते कोठे आहे...

...मावळतीची वेळ आणि मी त्यास अर्था-अर्थी दूर लोटतो..


तरीच हे उसन्या कालचक्रात गोठलेले जीवन.. ते ढकलण्यास उसना उत्साह..
त्या उत्साहात उत्सवही येतो उसनाच....

मंगळवार, ८ नोव्हेंबर, २०११

गल्लीभर

जीर्णपणाची छटा ओतलेली पण ती एक तोषलेली गल्ली होती. हिरवा रंग आच्छादून टाकलेला रस्ता तिच्यात रुतलेला होता. मोकळा होण्यास वारा तिच्यात बांधला जात होता. सर्व सरळ सुत होत होतं..
लोक तिथली सर्व झोपी जात, गोठून टाकल्यासारखी
मग ती त्यांच्या डोळ्यातली स्वप्ने रांगोळ्या मांडल्यासारखी करे आणि त्यांचा आखलेला पट जीवन रस शोषल्यासारखी तुडवत असे.. खूपच विचित्र होती...


जाऊ दे.. तिला तिचा स्वभाव सांगण्यास कोणीच नव्हते.

रविवार, ६ नोव्हेंबर, २०११

दूत


गार गार वारे घेऊन... उशाशी बसून... माझ्यासाठी तीळ तीळ तुटणारा.. मला पाणी डोळ्यात घालून देऊन दूर लोटणारा.. हसरा कधी गूढ कधी.. बस्स हेच दोन वैशिष्ट्य जपणारा.. रडू किती हे सांगणारा.. नको ते आता मान्य करायला, खूप सहन करू' बोलणारा... आठवण काढून काढून मला पिंजणारा... तसाच मनाला झोंबायला लागणारा; खोल कुठे माझ्यात अजूनही सापडणारा... लोटू पाहता तरी दूरपर्यंत मला तो एक दिसणारा..
कधी वाटत त्याच्या वाळवंटात मीच एक वसणारा.. तो गूढ अजून वाळवंट माझ्यासाठी विणत राहणारा.. नाही एक पाण्याचा प्रवाह मी आणणारा' बोलणारा..
'रडू कोसळे कोसळे मला
त्यात पाहिला मी प्रवाह' माझे हेच ते खोटे ठरवणारा, कोण तो... तो दूत कोण?

बुधवार, २ नोव्हेंबर, २०११

तुकडा

मगाचचा तुकडा हरकत नसताना गरगरला..
तोडल्या जीवास मागमूस असतोच आपण उरतोय एकटे.. तुटतंय काही..
ती खंत डोळ्यात भरून तो तुकडा मर्माचा, गरगरत मी काही बोलू इच्छितो म्हणतोय..
तो पाहतोय प्रत्येक खुण त्याच्या भोवती घेरलेल्या वाटांत.., तिथे जर्द झालेल्या तुटलेपणात; जपलेली, हरवून गेलेली, दरवेळेस हवी असणारी आणि कितीक.. 
अवगत दार भूतकाळात होते फार ते, पलीकडे जायचे आज गरगरताना आठवत राहते...
दाराशी मागतांना होता गर्द त्याही मागचा भूतकाळ........... आता तो भूतकाळ आणि मागणे दोन्ही विरले कुठे.. बोलतोय तुकडा...
फासलीय मी गार नदीतील खोल माळलेली खडक रांग अंगाशी रे.... बोलतोय तोच..
मावळून गेलेली किरणे उपसतोय ज्या क्षणात की त्यात क्षणोक्षणी हरपलोय अन् हरवतोय मी... पडलोय अपुरा.. तो

झर्रकन् तोच विलगला अस्तित्वाला छेद देत..
जन्मोजन्मी मान्य असलेली गूढ कहाणी पुरी करत ते पान अखेर विसावलेच जमिनीवर तिच्याच रंगात कधी न असण्याकरता.....

गुरुवार, ३० जून, २०११

पाऊस..

मार्कंडेय पर्वताच्या माथ्याशी मंदिरात रात्री समई शेजारी एक व्यक्ती पावसाचे रंग ठरवत होती. काल येतानाच तिच्या मनात रंग गलबलत होते.. किती प्रयत्नांनी असे करण्यात तिला आनंद लाभत होता. 
निसर्गाचा ठाव मनात गुंजवण्यात ती यथार्थ ठरली होती आणि आता प्रत्यक्षात उतरवण्यात खूप म्हणजे खूपच रंगणार होती ती ..
रेशिमाचा.. मोरपिसांचा.. मृग्नीलाचा.. अश्या कितीतरी रंग साच्यांचा वापर करणार होती..

काय होते ते.. विलक्षणच..
..तर.. दर वर्षी येणारा हंगामातला पाऊस हा कोण्या एका मानवी मनाचा उतार असतो..
कधी खंतवणारी..मोहरणारी..शहारणारी बरसात होते..ती त्यामुळेच..
मागचे साल मला मिळाले होते..खूप सुंदर अनुभव.. धडपडून टाकलेले क्षण पसरले मी माझ्या पाऊस वेळांत.. 
कड कडाडून झाली ती बरसात मला वाटणार्‍या मिलनाच्या हुरहूरतेमुळे..
मज नीज आसवांचे ऋण चुकते करावयाचे होते त्या मिळालेल्या पाऊस घडीत..  ठीकेय..फार झाले हे रडगाणे..

अन् आज हा हळुवार बरसणारा पाऊस..खरच ती व्यक्ती फार आनंदी आणि उत्स्फुल्लीत आहे मनापासून या अनुभवाकरता..हे नक्की..


शनिवार, ९ एप्रिल, २०११

{In the Brackets}

{गहजब नसता.. कारण कसचा..
वेळेची शिदोरी पुरत नाही इथे.. आणि कामाची पुरचुंडी वाढत चालली आहे.
सतत चिंता ग्रस्त राहायचे मग पुष्कळसा वेळ हातात नाही असे बोंबलायचे..
नाशिकच्या (नाशकाच्या) वेगवेगळ्या पेठेत धुडगूस घालण्यात मजा आहे.. अस असूनही त्यातून बरबादीत जाणारा वेळ परत खायला (खायाला) मिळणार कुठे (कुठ) "?"
नाक्याच्या जागी घे अथवा फाट्यापाशी घे चौकातला सर्कल ओलांड्यालाच (".....लाच") लागणार ..फेमला जाऊ, सिटीला जाऊ पण वेळखाऊ ...
नवीन प्रयोग रहदारीच्या पोलिसापासून (मामाचे रेs..) ते राजकारण्याच्या फडापर्यंत इथेच गुंजणार..गोदेने धरणातून सोडलेल्या पाण्याने (पाण्याच्याने) नवीन धारण केलेल्या रुपासारख..
फडफडीत बदलणारे संस्कार (so called प्रगतीचे वारे) पंचवटीतल्या तरुणातले अथवा कॉलेज रोडच्या टप्प्री छाप गोंडस 'बाळराजांचे' सारखेच..दुवा साधणारा गंगापूर रोड जो आहे..("जो हैं.."च्या चालीत)
विहारची संकल्पना पांडव लेण्यात पोहचते..पण कष्टदायक चांभार लेण्याला शिवत नाही.. टायगर हिल च्या साथीत अंबड मध्ये 'जल'पान होते..टेम्पल हिल ला मग परिवाराबरोबर निसर्गसौंदर्यपान होते..
होणार होणार..असे म्हणत असलेला पूल एकदाचा होणार ...हे वाक्य शिळ होण्याची वाट 'पुलकर्ते' करत असल्याने त्याच्या खडखडीत 'बांध्या'कडे या फाट्यापासून त्या नाकापर्यंत नाके मुरडली जातात..
समयाची (हे आडनाव नव्हे; नाशिकला आढळणा'री' विचित्र आडनावांपैकी) रूपरेखा बांधीत सरकार दरबार बाहेरच्या घडामोडीने 'त्रस्त' होते.. उदा. गाव धुंड जपणारे... भिंतीस भिंत घरे बांधणारे....उंच उच्च तारे नयनात साठवणारे.... स्वर्ण पीठ माजवणारे ..मिजास न दाखवता ऐट (एईत) सांडणारे... मिठाईची लज्जत पारंपारिकेत मांडणारे.. असे बरेचसे भयानक स्तोम आज घडीला कठपुतळ्या हलवतात..मग भांड तर वाजणारच.. ( हे नसेल जमत समजायला तर सोडा...'बी नासिककर')
औद्दौगीकीजनांची लगबग थडथडणारे (थंड थंड एहसास  घेणारे) वारे येता कुठून कुठून.. आणि तुंबून जातात नाशिकच्या सेन्ट्रल जेलप्रमाणे..मग हे गाजरबुजगे घोडे बघतात समोरच्या प्रेस कडे 'हे..'
शेंडीची गाठ जाते कुठे ..त्र्यंबकला हे सांगायला नको.. पण विद्येचा अलंकार (लंकाss..ररेss अंजनेरीलाच रे) होतोय तिकडचा रस्ता आता...भ्रष्ट चौकटीतन..


नाश ला इक (ईख) लावल्यास 
नाहीतर.. इक नाश देखो  च्या धर्तीवर नाशइक होतोय..
एक साशवीच लागलीय नाशिकला.. गोदावरीच्या अथांग प्रवाहासारखच... नाशिक संपन्न होते हे परिपूर्ण इथे...}




[वरील उल्लेखलेल्या सर्व गोष्टी पूर्णपणे कल्पनाधिस्थित आहे
; सत्यास वाव नसावा व त्या कोणत्याही प्रकारे कसल्याही कारणाकरता वापरू नये, ही नम्र विनंती]
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...