गार गार वारे घेऊन... उशाशी बसून... माझ्यासाठी तीळ तीळ तुटणारा.. मला पाणी डोळ्यात घालून देऊन दूर लोटणारा.. हसरा कधी गूढ कधी.. बस्स हेच दोन वैशिष्ट्य जपणारा.. रडू किती हे सांगणारा.. नको ते आता मान्य करायला, खूप सहन करू' बोलणारा... आठवण काढून काढून मला पिंजणारा... तसाच मनाला झोंबायला लागणारा; खोल कुठे माझ्यात अजूनही सापडणारा... लोटू पाहता तरी दूरपर्यंत मला तो एक दिसणारा..
कधी वाटत त्याच्या वाळवंटात मीच एक वसणारा.. तो गूढ अजून वाळवंट माझ्यासाठी विणत राहणारा.. नाही एक पाण्याचा प्रवाह मी आणणारा' बोलणारा..
'रडू कोसळे कोसळे मला
त्यात पाहिला मी प्रवाह' माझे हेच ते खोटे ठरवणारा, कोण तो... तो दूत कोण?
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा