अचरज 

चौदह भुवन रंग भीतर भर के 

पांच बिसय गुलाल बना के बीच ब्रह्माण्ड उड़ाई 

जिन जिन नैन गुलाल पड़ी वह 

नहीं सूझत अपनाई 

वेद 

रोजचे चालू आहे
चालू आहे रोजचेच
रोजचे आहे चालणे
रोजचाच आहे एकेक प्रयत्न ....
रोजचा तो सूर्य उगवून मावळण्याचा  
रोजचाच पोटाला खळं पडायचा

रोजचा एक विद्रोह पुन्हा मोडून पडण्याचा 
रोजचा एक प्रश्न फिरून अनुत्तरित राहण्याचा
रोज ... तो रोज .. पिसाटून अंगावर येण्याचा 

खुदा करें के मज़ा इंतेज़ार का ना मिटें 

मेरे सवाल का वो दे जवाब बरसों  में 

निरखलेपण अवघे

विरहाचा अंत सामावलेली रात्र .. 

ठाव तुझा घेणारी रात्र .. 

कुमुदिनीची उमलणारी नाजूक पाकळी ती रात्र .....

आणि तो,

नर्मदेच्या शांत काठी उगवत जाणारा शरद पौर्णिमेचा चंद्र

मनात खोल उतरत जाणारा सत्यशीलचा सूर 

बात कहें किसको ऐसी बात ... 

 

करें मौज पिया संग जो अपनी 

उस पर करम परवर दिगार  ...

मय भी हो मीना भी हो 

मौसमे  बरसात हो  

उसका यारों क्या कहना 

जिसका दिल बरसात हो 

तेरा हूँ

मैं होश में हूँ तो तेरा हूँ
दीवाना हूँ तो तेरा हूँ

हूँ राज़ अगर तो तेरा हूँ
अफ़साना हूँ तो तेरा हूँ

बर्बाद किया बर्बाद हुआ
आबाद किया आबाद हुआ

वीराना हूँ तो तेरा हूँ
काशाना हूँ तो तेरा हूँ

तू मेरे कैफ़ दुनिया है
तू मेरे मस्ती का आलम

पैमाना हूँ तो तेरा हूँ
मयख़ाना हूँ तो तेरा हूँ

हर जर्रा जहीन की हस्ती का
तसवीर है तेरी सरतापा

ओ काबा ए दिल ढानेवाले
बुतखाना हूँ तो तेरा हूँ


वीराना - विराण महल, काशाना - काचेचा महल, पैमाना - परिमाण, जर्रा - जरासा, जहीन - बुद्धिमान, सरतापा - आपादमस्तक, बुतखाना - देवालय

नुसरत न सरत.....

स्मृतिगंध बराच गहिवरतो आहे.. तरी वर्म उराशीच आहे.

समर्थ रामदासांच्या करुणाष्टकातला आणि तुळशीदासांच्या हनुमानचालीसातला नाद दृष्टीपथात येतो आहे. 

मिळून जुळून केलेला प्रवास बराच आहे..
पण स्वरांची कंपने उठत आहे.. जीवनकंप काय आहे तो हाच..

दयार ए इश्क में अपना मकाम पैदा कर

न तू जमीं के लिए न आसमाँ के लिए
जहाँ हैं तेरे लिए तू नहीं जहाँ के लिए

अपना मकाम पैदा कर. ........

खुद ही को कर बुलंद इतना के हर तक़दीर से पहले
ख़ुदा बन्दे से खुद पूछे बता तेरी रज़ा क्या हैं पर पहले  

अपना मकाम पैदा कर. ........

મારે મંદિરે પધારો માવા રે... મારે° ટેક
माझा मंदिरात विराजो माधव रे 

મેં તો ખાંતે ઢાળી વ્હાલા ખાટલડી,

  ઊભી જોઉ છું તારી વાટલડી... મારે° ૧

मी तर स्वतः ढाळते प्रेमळ सरंजाम, 

उभी पाहत आहे तुझी वाट जाम 

મારું તન મન ધન એક સાથે,

  હું તો મોહન વારું લઈ તમ માથે... મારે° ૨
माझे तन मन धन एक साऱ्यावर,

मी तर मोहन ओवाळू तुझ्या माथ्यावर

મારે ભવના ફેરા નથી ફરવા,
  મેં તો તનડું ધર્યું છે તમને વરવા... મારે° ૩
माझ्या भवाचा फेरा नको फिरवू,

मी तर अंगी धरत आहे तुजला वरु  

હઠ મેલોને કુંવર હઠીલા,
  બ્રહ્માનંદના નાથ રંગીલા રે... મારે° ૪

हट्ट मिळेना राजसा हट्टी,

ब्रह्मानंदांचा नाथ रंगीला रे.....   

આજ મેં તો દીઠા રે અલબેલો આવતા રે લોલ,
  ગિરિધર પ્રેમીજનને સંગ રે... °ટેક

आज मी तर दृष्टिला रे अलबेला येतांना रे जसा

गिरीधर प्रेमीजनांच्या सोबत रे 

   
સુંદર મોળીડું રે શોભે શિર ઉપરે રે લોલ,
  જરકસી જામો પહેર્યો અંગ રે... ° ૧

सुंदर मोळीशी रे शोभते शिरावर रे जशी

जरकसा जामी पेहराव अंगात रे 

ફૂલડાંના તોરા રે ખોસ્યા બાઈ ખૂપમાં રે લોલ,
  ગજરા બાંધ્યા છે બેઉ હાથ રે... ° ૨
फुलांचे तोरण रे खोसले बाई खूपच रे जसे 

गजरा बांधला आहे दोन्ही हाती रे 

ફૂલડાંના હાર રે હીંચે ઘણું હઈડે રે લોલ,
  નખશિખ શોભે છે ઘણું નાથ રે... ° ૩
फुलांचा हार रे झुलतो फार ह्यावर रे जसा 

नखशिख शोभत आहे फार नाथ रे 

લટકંતા આવે રે લેવા મન માહરું રે લોલ,
  જોઈ જોઈ મોહી રહ્યું મારું ચિત્ત રે... ° ૪
लटकण येता रे घ्यायला मन मजला रे जसे 

पाही पाही मोहू राहिले माझे चित्त रे 

શું કરું સાહેલી રે ઘેલી થઈ (હું) ફરું રે લોલ,
  હૈયું તો રહ્યું નહિ મારે હાથ રે... ° ૫
काय करू सहेली रे वेडी होऊन (मी) फिरु रे जशी 

सारे तर राहिले नाही माझ्या हाती रे 

રસબસ થઈ રે બાઈ એના રૂપમાં રે લોલ,
  નીરખી નિષ્કુળાનંદનો નાથ રે... ° ૬

रसभरीत होऊन रे बाई ह्याच्या रूपात रे जसे 

निरखते निष्कुळानंदांचा नाथ रे.... 

Ab ke Saavan

अब के सावन घर आजा……

तेव्हा मलाच माझा वाटेल फक्त हेवा

घरदार टाकुनी मी जाईन दूर गावा

पाण्यात ओंजळीच्या आला चुकून मीन

चमकून हो तसाच गाण्यात अर्थ यावा

शिंपित पावसाळी सर्वत्र या लकेरी

यावा अनाम पक्षी स्पर्शू मलाच यावा

देता कुणी दुरून नक्षत्रसे इशारे

साराच आसमंत घननीळ होत जावा

पेरून जात वाळा अंगावरी कुणी जो

शेल्यापरी कुसुंबी वाऱ्यावरी वहावा

तारावरी पडावा केव्हा चुकून हात

विस्तीर्ण पोकळीचा गंधार सापडावा

तेव्हा मलाच माझा वाटेल फक्त हेवा

घरदार टाकुनी मी जाईन दूर गावा

आरती प्रभू

Yah Daur

'यह दौर जो के सज़ा भी नहीं जज़ा भी नहीं

यह दौर जो के पुराना नहीं नया भी नहीं'

दौर - फ़ेज - टप्पा - ठेहराव - ट्रान्स - कालखंड - स्थिती

फार काही गल्लत करत नसेल तर, पुण्यात कधीकाळी गाढवाचा नांगर फिरवला गेला होता. तेव्हाचा दौर असा होता कि, पुणे आज इतकेच नावाजलेले होते आणि सत्तादर्शक ठिकाण होते, तिथला नांगर कसाही का असेना तो फिरवणे सूचक अर्थाने सत्ताशकट चालवण्यासारखे समजत असत. जर त्यावेळी नांगर गाढवाला जुंपले गेले, तर मग तिथली सत्ता गाढवाकडून चालवण्यासारखे झाले होते. तेव्हा कुठे स्वराज्याची झळाळी प्राप्त करण्याची आस घेऊन एक पिढी समाजापुढे आली.

नावाजलेले असणे आणि नाव जाणारे असणे या दोन्ही टप्प्यांना एका तराजूत मापले असता, सारखे वजन तोलले जाते तेव्हा कुठे आपण म्हणतो तशी, आपल्या जीवनात, समाज-मनात नशिबाची दारे उघडतात. खरेतर आपणच ती स्थिती समजून घेतो आणि त्या प्रमाणे वागतो. तो नित्य असणारा टप्पा आहे, पण कुणालाच ओळखीचा वाटत नसतो, तो जर जाणला तरच आपले सारे भान हरपते आणि आपल्याला अधिक काही जाणण्यास उरत नाही, केवळ योग्य कृती घडते.



हा टप्पा असा कि क्षमाही नाही प्रायश्चित देखील नाही
हा टप्पा असा कि जुना नाही नवीन देखील नाही

वृक्षांकडे अधिक काही जाणण्यास न राहते का मग, त्यामागे त्यांना सतत दिसणारा हा दौर तर नसेल, त्यांची एकाच स्थळी निरंतर आयुष्य सरेस्तोवर केलेली या दौरचीच अंतर्जल्लोषता-अंतर्मग्नता नाही का जाणवत आपल्याला? आपण ग्रहण करायची का ती मग ?


नाशिकच्या तमाम वृक्षांसाठी त्यांच्या परोपकारी वृत्तीसाठी……

Mousam Bhighi Ankhonka

पत्ता पत्ता शबनम शबनम

मौसम भीगी आँखो का

गुलशन गुलशन एक ही मौसम

 मौसम भीगी आँखो का

आँखों से कुछ तारें टूटे 

क़िस्मत चमकी दामन की 

 आज हुआ जायज़ और का मौसम

   मौसम भीगी आँखो का

 अब के बरस भी तनहाई के                           

बादल अपने सर पर हैं 

अब की बरस भी देखेंगे हम 

मौसम भीगी आँखो का

भीगी आँखों के मौसम का 

इतना ही अफ़साना हैं 

फूलों के खिलने का मौसम

मौसम भीगी आँखो का

और 'निज़ाम' अब घर से निकलें 

वीरान-ए-आबाद करें 

वरना होगा हमसे बरहम

मौसम भीगी आँखो का

Ya ilahi karJ

चाहता हूँ आँसुओं को, रंग खूँ का दे सकूँ
ताकि उनको भय-ए-क़लम में दास्ताँ अपनी लिखूँ

दास्ताँ मेरी लिखें स्याहिओं में दम नहीं
सोक लेवे दर्द दिल को कागजों दम नहीं

जिंदगी का कर्ज लेकर ब्याजमें क्या दूँ तुम्हें
या इलाही कर्ज देकर लुटते है क्यूँ हमें

पत्र

मला खरोखर काही कळत नाही पण मी एक चांगला मित्र हरवणार अश्याने, कधी वाटतं तू माझ्याकडे एकाच  नजरेतून बघत असावा.. त्याही पलीकडे मी कुणी आहे हे तुला जाणवत नसावं. तू मोठा आहे, तुझ्या जाणीवा  आणि अनुभवांचा आवाका जास्त मोठा आहे त्यापर्यंत पोहचण्यात आणि तुला समजून घेण्यात मी कधी ही लहान  पडणार नेहमी. 

मला मांडता न येणारे विचार आधी कुणी सांगून ठेवावे आणि अनायासे ते आपल्यापाशी पोहचावे, याचा विलक्षण आनंद होत असतो, तेव्हा मी आणि ती समोरची व्यक्ती कुणी एक आहोत आणि ही आपल्यातली सलगी खेटावी तसे मी वाटेल ते बोल त्या व्यक्तिबद्दल लावत असतो. असे घडणे अगदीच दुर्मिळ असते म्हणूनच मला 

ढूँढोगे अगर मुल्कों मुल्कों, मिलने के नहीं नायाब  हैं हम

ताबीर है जिसकी हसरत-ओ-ग़म, ए हमनफसों वोह ख़्वाब हैं हम

ए दर्द, बता कुछ तू ही पता, अब तक यह मुअम्मा हल न हुआ

हममें है दिल-ए-बेताब निहाँ, या आप दिल-ए-बेताब हैं हम

मैं हैरत-ओ-हसरत का मारा, खामोश खड़ा हूँ साहिल पर

दरिया-मोहब्बत कहता है, आ कुछ भी नहीं पायाब हैं हम 

लाखों ही मुसाफिर चलते हैं, मंज़िल पे पोहचते है दो एक

ए अहल-ए-ज़माना क़द्र करो, नायब ना हो क़ामयाब हैं हम 

मूर्घन-ए-क़फ़स को फूलों ने, ए 'शाद' ये कहला भेजा है

आ जाओ जो तुम को आना हो, ऐसे में अभी शादाब हैं हम

Nirmal Pran Jeevan - निर्मल प्राण जीवन

"ले चला जान मेरी रूठ के जाना तेरा
ऐसे आने से तो बेहतर था न आना  तेरा"


आज मला कुणास ठाऊक का लिहावंसं वाटतंय अनेक दिवसांनंतर, कित्येक प्रसंग आणि आठवणींसोबत गेलेत हे अनेक दिवस न त्यावर काही लिहिताच.

पुणे शहरात मुक्कामास आल्यापासूनची माझी ही पहिलीच पोस्ट आणि सतत नाशिकगिरी हृदयात ठणकत असतांनासुद्धा दाद न देणारे मन आज लिहिते होतंय, हे विशेष.

ते सारे क्षण-शब्द कवेत घ्यावेसे वाटतायेत,

ज्यांना कधी लिहिते करता आले नाही आणि ना आतापर्यंत त्यांना कुणी वाली होता.

आठवणींचे कढ मनातून ऊतू जाऊ लागलेत आता.

दु:खांच्या डोंगरावर वाहणाऱ्या सुखांच्या वाऱ्याने, आनंदाच्या झऱ्याने उगवत येतायेत आज फुलांचे तुरे. तो डोंगर कायमचाच पण, वाट लागून राहते ती, त्या झुळूकणाऱ्या वाऱ्याची आणि शिंपडणाऱ्या झऱ्याचीच.

बाहेर पायपीट नुसती उपसणारी एक आणि दुसरी आत तगमग न शमणारी, तेव्हा जीव नकोसा होतो; आणि आज एक कुठलंस चित्र पाहिलं आणि 'सकारात्मक' काही चमकलं हृदयात, मग तो विसावणारा नभ आणि हेलावणारा सूर उमगू लागतोच, तेच ठेवून पुढे चालायचंय.

असेच काहीसे दिवस सरले माझे, बाकी काही विशेष नाही.

Miss you नाशिक, या पहिल्या पावसानिमित्तामुळे…. 

नित निराशा

गर इंतेझार कठीन है तो जब तलक ये दिल
किसी के वादा ए फर्दा कि गुफ्तगू ही सही

मरणा लागुनि विचार धावत आहेत. कसेतरी जमलेल्या मैफिलीत रसिकांनो 

पहिल्या पहाटे

मग तो निसटला, त्याच्या पायाला लागणारी वजनदार साखळ्यांची सणसण बंद झाली.
घरी मागच्या वेळी असलेले तेच गुलाबाचे काटे मागच्याच खिडकीकडे पाठमोरे स्वागताला होते. त्याच्या निखालस डोळ्यांना सुहास्यपूर्ण चमक चढली. पाठीला टसटस करणारे पिटिका त्या गुलाबी काट्यांसरशी शहारले. मेंदूत मग चेतारज्जू ठिकाणावर आहेत हा विचार आला, ठिकाणावर आता असणे काय आणि मघाशी नसणे काय तो सूर्यास्त अजून आहे तसाच आहे ..तिथेच.
पापणी न लवता केलेल्या सूर्यास्ताला विनवण्या आज संपल्या. तोच सूर्यास्त वेळ पाळून ठिकाणावर आला आहे, आज विनवणी तर नाही पण हे घर, हे नुसते काटेरी गुलाब, ह्या ठिकाणांचे संदर्भ मावळू देण्याची वंचना त्याला हवी.
तो आता सूर्योदय मागतो.

गिरमिट पावलांची डोळ्यांवरून जाता जात नसलेली नक्षी.
किर्र संतोष अंधारलेल्या पापण्यांत मावतो, फार अपेक्षा बांधून त्या थकल्यात आत्ता.
चिमण्यांची लगबग सुन्न मनात घुसडते.
सोलत जाणारे गाल अश्रूंना समईच्या काळाकभिन्न शाईने सलाम ठोकतात, कसलासा अभिमान नांदवत. ती समई तेवली नको तेवढी.
मनाचेच खेळ, मनाचेच विकार अश्या शब्दांनी दिलासा पेरत.

प्रतिसर्ग

उरलो कसा मी तुझ्याशिवाय..
दूर मी तुझ्याशिवाय...

केव्हा कसा येतो वारा
जातो अंगाला वेढून
अंग उरते न अंग
जाते अत्तर होऊन..
खाली सुगंधीत तळे
उडी घेतात चांदण्या
हेलावल्या सुवासात
कशा डुंबती चिमण्या..
- इंदिरा संत

गेलो फार दूर